Ομιλία του Δ. Λουκά στο τέταρτο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ

Ομιλία του Δ. Λουκά στο τέταρτο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ

03/06/2015

Αγαπητοί Σύντροφοι και Συντρόφισσες,

 

Είμαστε εδώ, παρά τις δύο απανωτές συντριπτικές εκλογικές μας ήττες, παρά τη συναίσθηση ότι γι’ αυτές φέρουμε κι εμείς τεράστιο μέρος της  ευθύνης.

Από τη μια πλευρά χαίρομαι γιατί αυτό δείχνει ότι η φλόγα της ελπίδας δεν έχει σβήσει μέσα μας και όλοι κρατάμε το ίδιο πολιτικό νήμα με το οποίο υφάναμε την ιστορία της ανανεωτικής αριστεράς, τις πίκρες μας και τις χαρές μας, τα λάθη μας και τις λαμπρές μας στιγμές.

Αλλά από την άλλη μελαγχολώ γιατί όλοι εσείς που είστε σήμερα εδώ μου θυμίζετε με τον πιο οδυνηρό τρόπο πως αν ετούτο το κόμμα είχε δείξει εμπιστοσύνη σε όλους εσάς, αν είχε πιστέψει περισσότερο στις δικές του δυνάμεις άλλη θα ήταν σήμερα η θέση μας στο πολιτικό σκηνικό.

Ναι είμαστε σε δύσκολη θέση ως κόμμα, αλλά, σε ακόμα πιο δύσκολη θέση είναι η χώρα. Και κάνω έκκληση να κάνουμε όλοι μαζί την υπέρβασή μας και να οικοδομήσουμε μια νέα σύνθεση.

Χρειαζόμαστε τον κάθε έναν από εμάς και θα επαναλάβω και πάλι τη φράση του Σωτήρη Βαλντέν ότι η Δημοκρατική Αριστερά και να μην υπήρχε θα έπρεπε να εφευρεθεί.

Γιατί αλήθεια θα έπρεπε να εφευρεθεί. Θα σας πω τη γνώμη μου.

Όσα λάθη κι αν κάναμε, όσοι καιροσκόποι κι αν μας εκμεταλλεύτηκαν, τώρα που τέλειωσε η εποχή της αθωότητας της άλλης Αριστεράς  και από τη θέση της κυβέρνησης περνάει τη βάσανο της βίαιης ωριμότητας, τώρα που δεν υπάρχουν πλέον κόμματα που να μπορούν να πουν δεν γνώριζα, τώρα που και η άλλη Αριστερά κατέβηκε από τα βασίλεια της Ουτοπίας, ανέλαβε την ευθύνη διαχείρισης της καθημερινότητας του πολίτη και κατάλαβε “τι εστί βερύκκοκο”, τώρα λοιπόν μπορούμε να εκτιμήσουμε και πάλι το δικό μας αξιακό φορτίο και να νοιώθουμε υπερήφανοι γι αυτό που είμαστε.

Γιατί την ώρα της εθνικής κρίσης δεν μείναμε στο παρασκήνιο αλλά στο πνεύμα των καλύτερων παραδόσεων, στο όνομα της παρακαταθήκης των στόχων του έθνους καταθέσαμε όλη μας την προίκα στην εθνική προσπάθεια, κι αυτό κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί.  Και το κάναμε χωρίς ιδιοτέλεια , άλλωστε  τα είπε όλα ο Φώτης Κουβέλης στη χθεσινή του ομιλία. Γι’ αυτό άλλωστε είχαμε τη δύναμη όταν η Ν.Δ. θεώρησε ότι μπορεί να μετασχηματίσει την εθνική συναίνεση σε μονοκομματική διαχείριση του κράτους να υπερασπίσουμε  τις αξίες μας, της αξίες της Αριστεράς και τις πολιτικής μας ιστορίας.

Οφείλουμε να φύγουμε από ετούτη την αίθουσα έχοντας ενισχύσει το εμείς αφήνοντας λίγο πίσω το εγώ. Να φύγουμε από την αίθουσα με σαφείς αποφάσεις στις οποίες ο καθείς θα βλέπει και ένα λιθάρι της δικής του συμβολής.  Είμαστε εδώ νεώτεροι και πρεσβύτεροι και θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι τα κόμματα δεν είναι ούτε παιδικές χαρές ούτε γηροκομεία. Υπάρχουν νεώτεροι οι οποίοι μοιράστηκαν θέσεις υψηλής κομματικής ευθύνης και πρεσβύτεροι με νέες, φρέσκες ιδέες που δεν είχαν ποτέ θέση στα ηγετικά κλιμάκια.

 

Στο δια ταύτα των πολιτικών τώρα:

Θέλουμε να πετύχει έναν καλό συμβιβασμό η παρούσα κυβέρνηση γιατί αυτό αφορά κυρίως το μέλλον των παιδιών μας , το μέλλον των γενεών που έρχονται.

Ναι η ίδια η χώρα μας, οι πολιτικές, πνευματικές και οικονομικές ελίτ που διαχειρίστηκαν τις τύχες της φέρουν τεράστια ευθύνη για την βίαιη κατάρρευση.  Κι εμείς μπορούμε να το πούμε ευθέως. Εμείς οι Αριστεροί που ψηφίσαμε τη συνθήκη του Μάαστριχ για τον απλό λόγο ότι δεν μπορεί μια χώρα να καταναλώνει αενάως περισσότερα από όσα παράγει. Και λοιδορηθήκαμε γι αυτό από παλιούς μας συντρόφους οι οποίοι σήμερα ομνύουν στο όνομα των πλεονασματικών προϋπολογισμών.

Αλλά τεράστιες ευθύνες φέρουν διαχρονικά και οι πολιτικές ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διότι γνώριζαν και παρ’ ότι γνώριζαν, παρ’ ότι διέθεταν τους μηχανισμούς ελέγχου άφησαν τα πράγματα να διολισθήσουν στα άκρα. Και δυστυχώς η συμπεριφορά του αφήνει χώρο για πολλές αμφιβολίες για το αν πράγματι επιθυμούν τη βοήθεια της χώρας ή εμμέσως τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχό της  στην δεκαετίες που έχουμε μπροστά μας.

Αλλά η έννοια του καλού, του έντιμου, του αμοιβαία επωφελούς ίσως έχει χάσει πλέον τη σημασία του. Δυστυχώς υπό τις παρούσες συνθήκες θα είναι ένας επώδυνος συμβιβασμός διότι η χώρα δεν διαθέτει συμμαχίες. Και μετά την κατάθεση των προτάσεων από την κυβέρνηση η ευθύνη για την τύχη της χώρας μας στην ευρωζώνη έχει περάσει στους εταίρους μας.

Αλλά  η παρούσα κυβέρνηση φέρει και αυτή ευθύνες. Διότι όταν έρχεσαι στην εξουσία κραδαίνοντας τη σημαία της επαναστατικής αλλαγής στην Ελλάδα και την Ευρώπη, όταν διακηρύσσεις την ανάγκη συντριβής αυτών με τους οποίους είσαι υποχρεωμένος να συνυπάρξεις και αύριο θα σε δανείσουν ενώ ταυτόχρονα τους ζητάς να σου δώσουν και το μαχαίρι για να τους κόψεις  το λαιμό εεεε τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα…

Σε κάθε περίπτωση η τελική συμφωνία θα απέχει παρασάγγες από τους αρχικούς στόχους της κυβέρνησης. Και η κυβέρνηση όφειλε να είχε μελετήσει καλλίτερα τις κωλυσιεργίες των πολιτικών φίλων του Σαμαρά στη Γερμανία και αλλαχού στην Ευρώπη οι οποίοι μάλιστα επιτάχυναν την πτώση του.

Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου είχε εγγενείς αδυναμίες. Δεν προέβλεπε για ενδιάμεση χρηματοδότηση, οδήγησε στην επιστροφή των αχρησιμοποίητων ομολόγων του Ταμείου Χρηματοδοτικής Σταθερότητας, δεν πέτυχε να εξασφαλίσει ούτε αυτά που νομίμως δικαιούμαστε από τα ομόλογα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.  Και τώρα υπάρχει πραγματικός κίνδυνος πιστωτικού γεγονότος και μάλιστα προς το ΔΝΤ. Ένα γεγονός που θα οδηγούσε τη χώρα μας σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Αλλά σύντροφοι και συντρόφισσες η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ  δεν είναι αποτέλεσμα των εσωτερικών του αδυναμιών και αντιφάσεων. Είναι κυρίως αδυναμίας της ελληνικής κοινωνίας. Δεν είναι μόνο οι εφοπλιστές που έχουν μεταφέρει τις δραστηριότητές τους εκτός Ελλάδα , είναι το μεγαλύτερο τμήμα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων καθώς και η μεγάλη εκροή κεφαλαίων προς το εξωτερικό που οδηγεί στην απίσχανση του τραπεζικού συστήματος.  Και μάλιστα με την φανερή ενθάρρυνση του μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που βρίσκονται πίσω από το σύστημα των ΜΜΕ. Έτσι η χώρα διαπραγματεύεται με τους δανειστές έχοντας ως μόνους συμμάχους τους υποβαθμισμένους λόγω της κρίσης μικροεπιχειρηματίες και τους μισθωτούς. Αλλά και αυτοί ακολουθούν το κακό παράδειγμα  προσπαθούν να διοχετεύσουν στο εξωτερικό ότι μπορούν, να μειώσουν το προσωπικό τους κόστος συμβάλλοντας και αυτοί στην υποβάθμιση του συλλογικού συμφέροντος.  Και εδώ δεν θα πρέπει να ξεχνούμε το κακό παράδειγμα , η μάλλον τον τρόπο που διαχειριστήκαμε, τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.

Πρώην παραγωγικές επιχειρήσεις που προσπαθούσαν να επιβιώσουν στη βάση της καινοτομίας μετασχημάτισαν τα στελέχη τους σε διαμεσολαβητές, σε μεσάζοντες προγραμμάτων και επιδοτήσεων από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Έτσι διαμορφώθηκε ένα νέο πελατειακό σύστημα που εξαρτούσε την επιβίωσή του από τις επιδοτήσεις και τον εξωτερικό δανεισμό.

Έτσι η όποια διαπραγματευτική τακτική έχει δυσκολίες, δυσκολίες που προέρχονται από τη βαθιά κρίση της ελληνικής κοινωνίας. Κρίση για την οποία φέρουν βαρύτατη ευθύνη οι δυνάμεις που μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα.  Και η ευθύνη είναι βαθύτατα πολιτική, είναι  βαθύτατα ηθική.

Όσες διαφωνίες και αν έχουμε με τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ, τους ξέρουμε τους γνωρίζουμε καλά  και εγώ προσωπικά δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ το ήθος τους και τις αγνές τους προθέσεις. Και παρά τις τεράστιες αδυναμίες τους έφεραν κάτι νέο στην ελληνική κοινωνία έφεραν την πολιτική στην κοινωνία και αυτό δεν πρέπει να χαθεί. Η έξοδος από την κρίση θα είναι αργόσυρτη   διαδικασία και αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, μας αφορά όλους.

Και παρά τις δυσκολίες μας και τις ήττες μας, ετούτο το μικρό κόμμα  που σήμερα βρίσκεται στο περιθώριο των δημοσκοπικών ποσοστών έχει πολλά να δώσει ακόμα στην ελληνική κοινωνία.

Νοιώθω περήφανος που συμμετέχω στη συλλογική μας προσπάθεια και είμαι αισιόδοξος. Καλή μας συνέχεια.