Ομιλία του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Φ. ΚΟΥΒΕΛΗ ΣΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τον προϋπολογισμό.

Η χώρα παραμένει σε κρίσιμη φάση. Βρίσκεται πάλι μπροστά στις απαράδεκτες απαιτήσεις των δανειστών για νέα επαχθή μέτρα, κυρίως στο ασφαλιστικό, τα εργασιακά και τη φορολογία.

Σε αυτή την κατάσταση οδηγηθήκαμε όχι μόνο εξαιτίας των απαιτήσεων των δανειστών, αλλά και εξαιτίας των πολιτικών της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση ευθύνεται διότι:

• Eγκατέλειψε το στόχο της επαναδιαπραγμάτευσης και εφάρμοσε τη τακτική «πρώτα υλοποιώ τις δεσμεύσεις και μετά θα διαπραγματευτώ». Αυτό σε συνδυασμό με το “success story” παρείχε στους δανειστές επιχειρήματα για τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής.

Yποτίμησε το γεγονός ότι η παρατεταμένη ύφεση και λιτότητα θα έκανε δυσχερέστερη την ανάκαμψη. Η παραγωγική βάση υστέρησε τεχνολογικά. Η πλειονότητα του λαού εγκλωβίστηκε σε συνθήκες μόνιμης φτώχειας.

• Δεν προώθησε μεταρρυθμίσεις που θα οδηγούσαν στο δίκαιο επιμερισμό των βαρών και θα δημιουργούσαν θετικές προϋποθέσεις δημοσιονομικής προσαρμογής.

• Υποτίμησε το ρόλο της ρύθμισης του δημοσίου χρέους στην έξοδο από την κρίση και, επί της ουσίας, δεν προσπάθησε για τη διευθέτησή του.

• Επεδίωξε τον τερματισμό του μνημονίου μέσω της εξόδου στις αγορές, χωρίς τη στήριξη των εταίρων.

Η κυβέρνηση αυτοπαγιδεύτηκε η ίδια, παγίδευσε και τη χώρα.Διαφήμισε το «τέλος των μνημονίων» και την έξοδο στις αγορές.

Αναγκάστηκε να ανακρούσει πρύμνα.

• Ο προϋπολογισμός του 2015 αποτυπώνει τη συνέχιση της ίδιας συντηρητικής πολιτικής της μονόπλευρης λιτότητας. Μειώνει τις δαπάνες ασφάλισης, περίθαλψης και κοινωνικής προστασίας. Δεν στηρίζει ουσιαστικά δράσεις αντιμετώπισης της ανεργίας και της φτώχειας. Δεν δημιουργεί προϋποθέσεις για την εκκίνηση μιας διαδικασίας ανάπτυξης και, αντίθετα,μειώνει το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Συνεχίζει την υπερφορολόγηση των μισθωτών και των συνεπών φορολογούμενων.

Αυτός είναι ο εύκολος, λογιστικός και κοινωνικά άδικος τρόπος επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος. Η ίδια συνταγή, το ίδιο μίγμα πολιτικών δεν θα επιφέρει διαφορετικά αποτελέσματα.

Μόνο έως το 2020 θα πρέπει να πληρώσουμε ακόμα περίπου 90 διςσε χρεολύσια και τόκους. Πώς θα εξευρεθούν αυτοί οι πόροι και τι θα περισσέψει για την ανάκαμψη της χώρας; Θεωρείτε ότι μπορούμε να φιλολογούμε για τη βιωσιμότητα του χρέους και να μην εργαζόμαστε για την ουσιαστική αναδιάρθρωσή του;

• Δεν γίνεται η χώρα να συνεχίσει με αυτόν τον τρόπο. Η αλλαγή πολιτικής είναι αδήριτη ανάγκη. Η αλλαγή πολιτικής όμως που δεν θα είναι μια αλχημεία μετατροπής της δύσκολης κατάστασης σε εύκολη. Τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται απλώς με την κατάργηση πολιτικών λιτότητας. Μια εναλλακτική πρόταση πρέπει να απαντήσει με επιτυχία στις πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα. Γι’ αυτό είμαστε κατηγορηματικοί ότι οι υποχρεώσεις προς τους δανειστές δεν διαγράφονται με ένα νόμο, αλλά προϋποθέτουν μια νέα συμφωνία μέσα από μια επίπονη διαπραγμάτευση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι δεν έχει νόημα η επαγγελία μη ρεαλιστικών λύσεων με δεδομένη τη δημοσιονομική στενότητα. Γι’ αυτό δεν μιλάμε μόνο για αναδιανομή πόρων, αλλά και για παραγωγική ανασυγκρότηση.

• Εύκολη διαπραγμάτευση με τους δανειστές δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως διαφορετική διαπραγμάτευση. Εύκολες λύσεις στα προβλήματα δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως δίκαιες λύσεις.

• Προτείναμε και επιμένουμε σ’ έναν κοινό πολιτικό τόπο, που θα ενισχύσει τις διαπραγματευτικές ικανότητες της χώρας για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Οι εκλογές πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μια δημοκρατική διαδικασία, μέσα από την οποία ο λαός επιλέγει το περιεχόμενο της πολιτικής που πρέπει να ασκηθεί. Δεν είναι οι εκλογές το κακό.
Θεωρούμε την εθνική συνεννόηση για τα κρίσιμα ζητήματα της χώρας, όπως είναι το χρέος και οι εθνικές μας υποθέσεις, αδήριτη ανάγκη και επιβεβλημένη πολιτική συμπεριφορά των πολιτικών δυνάμεων,ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση.

Εμείς θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για να υπάρξει αλλαγή πορείας της χώρας, με πολιτική αλλαγή που θα φέρει μια προοδευτική διακυβέρνηση. Μια διακυβέρνηση που θα διαπραγματευτεί με ουσιαστικό τρόπο και θα εφαρμόσει στο εσωτερικό της χώρας μια πολιτική εξόδου από την κρίση που θα διασφαλίσει την ευρωπαϊκή προοπτική, με όρους δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής.

• Η τελική αξιολόγηση του υφιστάμενου προγράμματος από την τρόικα, η νέα συμφωνία με τους εταίρους και οι παράμετροι αυτής, καθώς και η διευθέτηση του δημοσίου χρέους παραμένουν ανοικτά ζητήματα μεγάλης σημασίας καθώς θα καθορίσουν σημαντικάτη νέα φάση.

Η πολιτική της χώρας πρέπει να εξασφαλίζει:

• την προώθηση ενός σχεδίου επαναδιαπραγμάτευσης που θα αποκλείει τη λήψη νέων επαχθών μέτρων και θα διευθετεί ουσιαστικά το ζήτημα του χρέους με σημαντική ελάφρυνσή του.

• τη μετάβαση σε μια νέα φάση απαλλαγής από μονόπλευρες συντηρητικές πολιτικές λιτότητας και ύφεσης
Το δίπολο των επιλογών έτσι όπως διαμορφώνεται για τον ελληνικό λαό δεν μπορεί να είναι ούτε οι μονομερείς ενέργειες προς τους δανειστές ούτε η υποχώρηση σε νέες ακραίες και κοινωνικά απαράδεκτες απαιτήσεις.
Η απαλλαγή από το μνημόνιο πρέπει να στηριχθεί σε μια νέα συμφωνία με τους εταίρους. Μια νέα συμφωνία όχι ως μετονομασία του μνημονίου, αλλά ως μια νέα, ποιοτικά και δομικά διαφορετική πολιτικήδιαχείρισης του ελληνικού ζητήματος.

Αυτό σημαίνει συμφωνία για ρεαλιστικούς στόχους δημοσιονομικής πολιτικής και πραγματική αυτονομία της ελληνικής κυβέρνησης για τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για την επίτευξή τους.

• Η κυβέρνηση δεν πρέπει να υποχωρήσει στη νέα επιθετική στάση των δανειστών.
Απέναντι στις απαιτήσεις των δανειστών που είναι κοινωνικά άδικες και συχνά οικονομικά αναποτελεσματικές, πρέπει να αντιπαρατάξουμε το δικό μας πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης με δημιουργία θέσεων εργασίας και διάχυση των ωφελειών σε όλους.
Αυτό το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπόψη τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η διεθνοποιημένη οικονομία.

Υποστηρίζουμε ότι η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις όμως δημοκρατικές και εξυγιαντικές, που θα διαμορφώσουν ένα νέο πλαίσιο δημοσιονομικής προσαρμογής, δίκαιο, αποτελεσματικό και συνδεδεμένο με την κοινωνική προστασία και την ανάπτυξη.

Η χώρα χρειάζεται ένα διαφορετικό πρόγραμμα που θα μειώσει τις δαπάνες μέσα από την καταπολέμηση της διαφθοράς και της σπατάλης. Που θα αυξήσει τα έσοδα καταπολεμώντας τη φοροδιαφυγή. Που θα δημιουργήσει ανάπτυξη μέσα από μια νέου τύπου διαχείριση των πόρων, με αυξημένη επενέργεια στη δημιουργία θέσεων εργασίας και εισοδημάτων.

• Ο ζητούμενος παραγωγικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να προκύψει από τις συνεχώς μειούμενες επενδύσεις – δημόσιες και ιδιωτικές. Δεν μπορεί να προκύψει με υψηλά επιτόκια δανεισμού των επιχειρήσεων. Δεν μπορεί να προκύψει με επιλογές που υποεκτιμούν τον παράγοντα της κοινωνικής συνοχής σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και αλλαγής.

Επιγραμματικά μόνον θα αναφερθώ σε ορισμένες αλλαγές που έπρεπε και πρέπει να γίνουν.

– Εάν τα χρόνια αυτά είχαμε ως χώρα καταφέρει να προχωρήσουμε στην ανασυγκρότηση του κράτους ώστε να υλοποιεί αποτελεσματικά δημόσιες πολιτικές και όχι να καταπίνει πόρους, δεν θα βρισκόμασταν σήμερα σε καλύτερη θέση;

– Εάν όλα αυτά τα χρόνια είχε υλοποιηθεί μια μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση δεν θα εξοικονομούσαμε πόρους από τη φοροδιαφυγή; Αν διαμορφώναμε ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον, αντί να φέρνουμε δεκάδες νόμους κάθε χρόνο, δεν θα βοηθούσαμε τις επενδύσεις και την ανάπτυξη; Γιατί δεν προχωράει η αναδιάρθρωση της φορολογικής διοίκησης και η περαιτέρω ανεξαρτησία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων; Γιατί συνεχίζεται η υπερφορολόγηση των μισθωτών και των συνεπών φορολογούμενων;

( Για το 2015 προβλέπεται αύξηση των άμεσων φόρων κατά 2,3% σε σχέση με το 2014. Ειδικότερα, ο φόρος εισοδημάτων φυσικών προσώπων προβλέπεται αυξημένος σε ποσοστό 6,3% σε σχέση με το 2014. Αυξημένοι κατά 3,8% προβλέπονται και οι έμμεσοι φόροι.

Όλα αυτά την ώρα που τα εισοδήματα των πολιτών έχουν φθάσει στο ναδίρ και οι συνεχείς ανασχεδιασμοί στο φορολογικό σύστημα δεν επιτρέπουν αισιόδοξες προβλέψεις για αύξηση των εσόδων και περιορισμό της φοροδιαφυγής.)

– Γιατί δεν έχει προχωρήσει ο προϋπολογισμός απόδοσης, ένα σύστημα αξιολόγησης της σκοπιμότητας, του μεγέθους και της αποτελεσματικότητας των δαπανών του κράτους; Εάν είχε εισακουσθεί η πρότασή μας σήμερα θα είχαν αντιμετωπισθεί οι σπατάλες.

– Γιατί εγκαταλείπονται τα ασφαλιστικά ταμεία αντί να ενισχυθούν μέσα από τη διάθεση μεριδίου αναπτυξιακών πόρων που θα καλύψει τις μεγάλες απώλειες που είχαν από την περικοπή των ομολόγων;

– Γιατί επιλέγεται ένα μοντέλο ανταγωνιστικότητας που στηρίζεται στην καθίζηση των μισθών και όχι ένα σύγχρονο μοντέλο ανάπτυξης με φθηνό δανεισμό, φτηνή ενέργεια, μείωση των γραφειοκρατικών επιβαρύνσεων αλλά και δημόσια υποστήριξη των επιχειρήσεων;

– Γιατί έχετε επιτρέψει την κατρακύλα της Ελλάδας στην 28η θέση στην Ευρώπη των 29 στον τομέα των κοινωνικών ανισοτήτων; Γιατί εγκαταλείπετε τους ανέργους; Γιατί έχετε επιτρέψει την αποκοπή μεγάλων μερίδων του πληθυσμού από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη;

• Η χώρα πρέπει να διεκδικήσει εμφαντικά και επίμονα τη σημαντική ελάφρυνση του χρέους. Το χρέος δεν έγινε βιώσιμο με τα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων και δεν θα γίνει βιώσιμο με σενάρια επί χάρτου για εξωπραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι εταίροι πρέπει να υλοποιήσουν από την πλευρά τους τις δικές τους δεσμεύσεις. Εδώ που έφτασε η χώρα κανένα δημοσιονομικό μέτρο δεν μπορεί να εξετασθεί αυτόνομα από το θέμα της μείωσης του χρέους και άρα των ετήσιων επιβαρύνσεων που έχουμε.

• Δεν προκρίνουμε μονομερείς ενέργειες και αναγνωρίζουμε τις δυσκολίες του εγχειρήματος. Γι’αυτό τονίζουμε πως η διεκδίκηση της λύσης πρέπει να γίνει με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση στο εσωτερικό της χώρας και τη δημιουργία ευρύτερων συμμαχιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει η Ελλάδα και οι Έλληνες πολίτες η «Ιφιγένεια» της ευρωζώνης που τιμωρείται προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

• Η χώρα χρειάζεται μια ελπιδοφόρα προοπτική. Χρειάζεται μια επανεκκίνηση με προοδευτική πολιτική. Με βασικούς στόχους μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση με τους εταίρους και με ένα διαφορετικό εσωτερικό πρόγραμμα, με μεγάλες δομικές αλλαγές, μείωση των ανισοτήτων και εμβάθυνση της δημοκρατίας.
Η Δημοκρατική Αριστερά επιδιώκει να συμβάλει στα καλύτερα αποτελέσματα προς όφελος του λαού και της χώρας. Αγωνίζεται για μια πολιτική αλλαγή με ασφάλεια, σταθερότητα και σύγχρονες προοδευτικές λύσεις.

Δεν συναινούμε στη συνέχιση των ίδιων πολιτικών.
Καταψηφίζουμε τον Προϋπολογισμό.