5gt100002

I. Τσαμουργκέλης: «Οι υπουργοί και το έργο…»

13/11/2014

Κάτι συμβαίνει με τους υπουργούς… Από καιρό, αλλά το τελευταίο διάστημα περισσότερο, οι θέσεις των υπουργών έχουν αναδειχθεί σε πασαρέλα γνωριμίας με κάθε καταπληκτικό «παράγωγο» του πολιτικού συστήματος. Μοναδικά προϊόντα της πολιτικής ζωής του τόπου με εθνική ή περιφερειακή εμβέλεια δράσης, καλούνται από τον πρωθυπουργό να αναλάβουν τη διαχείριση της εξουσίας και να κυβερνήσουν τον τόπο. Αλλοι προέρχονται από τον στίβο της κομματικής διάταξης, άλλοι από τον στίβο της τηλεοπτικής δημοσιότητας, του αθλητισμού ή κάτι σχετικό, άλλοι απλώς από την αναπαραγωγική ικανότητα των γονέων τους, που πάντως ήταν και αυτοί υπουργοί.

Και κάπου εκεί αρχίζει η περιπέτεια της χώρας και μαζί και η δική μας… Ασκούν εξουσία…! Είναι νομιμοποιημένοι. Εχουν την κανονιστική νομιμοποίηση που είναι ηθική και ιδεολογική και τροφοδοτείται από τις αρμοδιότητες της θέσης που πηγάζουν από το Σύνταγμα και τους νόμους. Παράλληλα καλούνται να υπηρετήσουν την κοινωνική νομιμοποίηση που αντανακλά σε κοινωνικές συμπεριφορές και μία βαθύτερη αποδοχή του πολιτικού καθεστώτος. Καθώς οι υπουργοί θέλουν δεν θέλουν συνδέονται με την πραγματικότητα, επηρεάζουν με τις αποφάσεις που παίρνουν ή δεν παίρνουν τη ζωή όλων μας, αντιπροσωπεύουν με τον λόγο ή τη σιωπή τους τη δημοκρατία, διαχέουν με αυτά που κάνουν ή δεν κάνουν πρότυπο στην κοινωνία…

Οι υπουργοί προκύπτουν σε αντιστοιχία με τις προτιμήσεις αντιπροσώπευσης της βούλησης των πολιτών (κυβέρνηση από τον λαό) και με δεδομένο ότι οι υιοθετούμενες πολιτικές τους επιλύουν τα προβλήματα των πολιτών (κυβέρνηση για τον λαό). Υπό τον όρο ότι η λειτουργία όλων αυτών, εδράζεται σχεδόν αποκλειστικά στην εμπιστοσύνη των πολιτών ότι το όλο σύστημα που προκύπτει από τους κανόνες της δημοκρατίας, καταλήγει εν πολλοίς σε ένα ευρέως αποδεκτό αποτέλεσμα, ακόμα και εάν δεν είναι παραδεκτό ή πολιτικά αρεστό.

Μόνο που οι δικοί μας υπουργοί θίγουν αυτήν την εμπιστοσύνη. Το πελατειακό πολιτικό σύστημα και οι μηχανισμοί που τους αναδεικνύουν θέτουν σε αμφισβήτηση την «από το λαό» προέλευσή τους. Το παραγόμενο έργο, ο λόγος, οι πράξεις και οι συμπεριφορές απέχουν της κοινωνικής νομιμοποίησης… όσο ίσως και εάν συναντούν την αποδοχή της πελατειακής ομήγυρής τους.

Και ασχέτως πώς απομακρύνονται ή περιθωριοποιούνται, τη ζημιά την κάνουν. Και η ζημιά βαρύνει τη δημοκρατία. Ελεος πια, κ. πρωθυπουργέ, με τις επιλογές σας…