xatz1

Άρθρο του Δημήτρη Χατζησωκράτη στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»: «Οι δημοσκοπήσεις, η πανδημία και τα ελληνοτουρκικά»

02/11/2020

Οι δη­μο­σκο­πή­σεις που δη­μο­σιεύ­τη­καν την προη­γού­με­νη εβδο­μά­δα, κα­τα­γρά­φουν για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­-ΠΡΟ­Ο­ΔΕΥ­ΤΙ­ΚΗ­ ΣΥΜ­ΜΑ­ΧΙΑ μια εκλο­γι­κή προ­τί­μη­ση στην πε­ριο­χή του 20%. Ενώ εί­ναι πα­ράλ­λη­λη και η πτώ­ση των πο­σο­στών της Ν­Δ, τα οποία πά­ντως δεν απέ­χουν κατά πολύ από τα εκλο­γι­κά πο­σο­στά του Ιου­λί­ου 2019.

Οι προ­τι­μή­σεις των ψη­φο­φό­ρων και προς την κυ­βέρ­νη­ση και προς τη μεί­ζο­να αντι­πο­λί­τευ­ση, δε­κα­πέ­ντε μή­νες μετά τις τε­λευ­ταί­ες εκλο­γές, συ­νε­χί­ζουν να μη με­τα­το­πί­ζο­νται ου­σια­στι­κά προς τα άλλα κόμ­μα­τα.

Είναι προ­φα­νές ότι το κόμ­μα, που μετά από τεσ­σε­ρά­μι­σι χρό­νια δια­κυ­βέρ­νη­σης στη λαί­λα­πα της κρί­σης και των μνη­μο­νί­ων, κα­τέ­γρα­ψε ένα εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα 31,53%, συ­νε­χί­ζει να ανα­ζη­τά τον νέο βη­μα­τι­σμό του. Πλέον όμως, ως κόμ­μα αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Μέσα σε μια αλ­λαγ­μέ­νη άρ­δην συ­γκυ­ρία. Αυτήν της παν­δη­μί­ας του Covid-19 με τις οξύ­τα­τες κοι­νω­νι­κές, οι­κο­νο­μι­κές, ηθι­κές και πο­λι­τι­σμι­κές επι­πτώ­σεις, που έχει επι­φέ­ρει, κα­θώς και της ιδιαί­τε­ρα οξεί­ας τουρ­κι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας στο Αιγαίο και την Αν. Μεσό­γειο.

Το ίδιο το βρά­δυ των εθνι­κών εκλο­γών, ο πρό­ε­δρος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­-ΠΡΟ­Ο­ΔΕΥ­ΤΙ­ΚΗ­ ΣΥΜ­ΜΑ­ΧΙΑ προσ­διό­ρι­σε το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα ως εντο­λή με­τα­σχη­μα­τι­σμού του κόμ­μα­τος σε ένα σύγ­χρο­νο και μα­ζι­κό κόμ­μα της αρι­στε­ρής προ­ο­δευ­τι­κής πα­ρά­τα­ξης. Η δή­λω­ση αυτή εξέ­φρα­ζε και τη με­γά­λη πλειο­νό­τη­τα του στε­λε­χι­κού δυ­να­μι­κού. Η στό­χευ­ση ήταν πλέ­ον ξε­κά­θα­ρη: η κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη του ευ­ρύ­τε­ρου αρι­στε­ρού, προ­ο­δευ­τι­κού και δη­μο­κρα­τι­κού χώ­ρου, να ερ­γα­στεί ώστε να δο­θεί στρα­τη­γι­κή προ­ο­πτι­κή στην ψήφο της 7ης Ιου­λί­ου 2019. Με διευ­ρυ­μέ­νο πο­λι­τι­κό βά­θος και κοι­νω­νι­κή – κομ­μα­τι­κή αντι­στοί­χι­ση, με εμπέ­δω­ση στην Αυτο­διοί­κη­ση, στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας και τα συν­δι­κά­τα, στη νε­ο­λαία, στον πο­λι­τι­σμό και σε όλα τα σύγ­χρο­να προ­ο­δευ­τι­κά κι­νή­μα­τα.

Ομως, μετά την εκλο­γι­κή ήττα, ο ανα­γκαί­ος συλ­λο­γι­κός ανα­στο­χα­σμός ενός «εν δυ­νά­μει εναλ­λα­κτι­κού κόμ­μα­τος εξου­σί­ας», με την αυ­το­δέ­σμευ­σή του για μια ταυ­τό­χρο­νη ορ­γα­νω­τι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση και με­τα­σχη­μα­τι­σμό του σε ένα ανοι­κτό κόμ­μα, που θα μπο­ρέ­σει να αγκα­λιά­σει και εντά­ξει πα­ντοιο­τρό­πως πολ­λα­πλά­σιες δυ­νά­μεις, κα­θώς και η συ­γκρό­τη­ση ενός στέ­ρε­ου πο­λι­τι­κού αφη­γή­μα­τος και νέου πο­λι­τι­κού προ­γράμ­μα­τος, μαζί με την πα­ράλ­λη­λη προ­ώ­θη­ση ενός αντι­πο­λι­τευ­τι­κού λό­γου και έρ­γου, απαι­τούν μια «πί­στω­ση» χρό­νου. Ακόμα και υπό… ομα­λές συν­θή­κες. Το εύ­ρος αυ­τού του χρό­νου εί­ναι πά­ντα κα­θο­ρι­στι­κό δια­κύ­βευ­μα.

Σήμε­ρα, 7 μή­νες μετά την εμ­φά­νι­σή της, η παν­δη­μία έχει βά­λει τη σφρα­γί­δα της κα­θο­ρι­στι­κά στις κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Η αδυ­να­μία ή η ου­σια­στι­κή δυ­σχέ­ραν­ση της εν­σώ­μα­της πα­ρου­σί­ας στις κοι­νω­νι­κές πρω­το­βου­λί­ες και στα πο­λι­τι­κά δρώ­με­να, αλλά και ακό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο στην ανά­δει­ξη και εκ­δί­πλω­σή τους, απο­στε­ρεί το με­γά­λο κόμ­μα της ευ­ρύ­τε­ρης Αρι­στε­ράς, εξ αντι­κει­μέ­νου, από τον «ζω­τι­κό» χώρο του. Δεν του επι­τρέ­πει να πλη­σιά­σει εύ­κο­λα αυτά τα «κοι­τά­σμα­τα» των πο­λι­τών, που πλήτ­το­νται μα­ζι­κά από τη νέα κρί­ση και τις ακραία συ­ντη­ρη­τι­κές πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης και ανα­ζη­τούν διέ­ξο­δο. Τα Μ­ΜΕ­, πα­ρα­δο­σια­κά και νε­ό­τε­ρα, ας το πω …κομ­ψά, δεν διευ­κο­λύ­νουν αυτή την επι­κοι­νω­νία.

Παν­δη­μία και με­γά­λη διάρ­κεια έντα­σης και όξυν­σης των ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων συ­νι­στούν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά συμ­βά­ντα, για τα οποία η Ιστο­ρία και η Πολι­τι­κή Επι­στή­μη υπο­γραμ­μί­ζουν ότι δη­μιουρ­γούν συ­σπεί­ρω­ση «κάτω από τη ση­μαία», δηλ. την εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση. Η συγ­χρο­νία των δύο συ­γκυ­ριών την επι­τεί­νει.

Τα πα­ρα­πά­νω στοι­χεία υπερ­προσ­διο­ρί­ζουν το πο­λι­τι­κό το­πίο: Ελλά­δα 2020. Δεν υπεκ­φεύ­γω και δεν πα­ρα­βλέ­πω ότι πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα, επε­ξερ­γα­σία πο­λι­τι­κών προ­τά­σε­ων, ύφος και ήθος των πα­ρεμ­βά­σε­ων, ορ­γα­νω­τι­κή συ­γκρό­τη­ση δεν εί­ναι δευ­τε­ρεύ­ου­σες πλευ­ρές για τη συ­νο­λι­κή πα­ρου­σία και εδραί­ω­ση του κόμ­μα­τος της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Σήμε­ρα όμως επι­μέ­νω ότι, τού­των όλων δο­θέ­ντων, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­-ΠΡΟ­Ο­ΔΕΥ­ΤΙ­ΚΗ­ ΣΥΜ­ΜΑ­ΧΙΑ πρέ­πει να ξα­να­πιά­σει το νήμα της δή­λω­σης του Αλ. Τσί­πρα στις 7/​7/​19. Εκφρά­ζο­ντας όλους τους πο­λί­τες που τον συ­νά­ντη­σαν στις τε­λευ­ταί­ες κάλ­πες, με κε­ντρι­κή όμως φρο­ντί­δα για απεύ­θυν­ση και προ­σέγ­γι­ση ενός επι­πλέ­ον 10% από τον εν­διά­με­σο χώρο. Για τη συ­γκρό­τη­ση μιας νέας κυ­βερ­νη­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας. Γνω­ρί­ζο­ντας πως όποιο πο­σο­στό προ­στί­θε­ται σʼ αυ­τόν, ταυ­το­χρό­νως αφαι­ρεί­ται από «δυ­νά­μει» ψη­φο­φό­ρους της ΝΔ.