stergios-kalpakis

Άρθρο του Στέργιου Καλπάκη στο thecaller.gr: «Οι κάμερες, η αξιολόγηση και οι μαθητές»

21/05/2020

Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, η συ­ζή­τη­ση για την κα­τα­γρα­φή της μα­θη­σια­κής δια­δι­κα­σί­ας δεί­χνει να ξε­φεύ­γει από το ζη­τή­μα­τα της εξ απο­στά­σε­ως εκ­παί­δευ­σης, λόγω των πε­ριο­ρι­στι­κών μέ­τρων, και να επε­κτεί­νε­ται στο ζή­τη­μα της αξιο­λό­γη­σης των εκ­παι­δευ­τι­κών με αυτό τον τρό­πο.
Ο Ανδρέ­ας Λοβέρ­δος μί­λη­σε για μέσο δια­μόρ­φω­σης γνώ­μης για το εκ­παι­δευ­τι­κό έργο. Από κο­ντά και ο Άρης Πορ­το­σάλ­τε. Όσο για τον Γρη­γό­ρη Ψαρια­νό… εί­ναι γνω­στή πλέ­ον η εμ­μο­νι­κή εχθρό­τη­τα ορι­σμέ­νων πρώ­ην αρι­στε­ρών για οποιο­δή­πο­τε αί­τη­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων, εν προ­κει­μέ­νω των εκ­παι­δευ­τι­κών.
Προ­σω­πι­κά εί­μαι υπέρ της αξιο­λό­γη­σης, αλλά όχι με αυτό τον απα­ρά­δε­κτο τρό­πο. Αν θέ­λου­με ένα κρά­τος που θα πα­ρέ­χει ποιο­τι­κές κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες στους πο­λί­τες, οφεί­λου­με να τις αξιο­λο­γού­με συ­νε­χώς και να τις βελ­τιώ­νου­με λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψη τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες και τα σύγ­χρο­να επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να. Σε αυτή τη βάση στή­θη­καν οι «Μεγά­λες Κοι­νω­νί­ες» στη με­τα­πο­λε­μι­κή Ευρώ­πη. Τα με­σαία στρώ­μα­τα συ­ναί­νε­σαν να πλη­ρώ­νουν υψη­λούς φό­ρους με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα «πιά­νουν τόπο» σε ένα κρά­τος που θα πα­ρέ­χει κα­θο­λι­κές και ποιο­τι­κές υπη­ρε­σί­ες στην Υγεία και την Παι­δεία.
Στην Ελλά­δα, η αξιο­λό­γη­ση στο χώρο της εκ­παί­δευ­σης, με μνή­μες από το με­τεμ­φυ­λια­κό κρά­τος και το ρόλο επι­θε­ω­ρη­τών στη δι­κτα­το­ρία, δεν είχε ιδιαί­τε­ρη ανο­χή ως θε­σμός. Απα­ξιώ­θη­κε ακό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο, όταν ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ως Υπουρ­γός Διοι­κη­τι­κής Μεταρ­ρύθ­μι­σης της κυ­βέρ­νη­σης Σαμα­ρά επι­χεί­ρη­σε να την αξιο­ποι­ή­σει για να κά­νει απο­λύ­σεις στην εκ­παί­δευ­ση κι όχι για να βελ­τιώ­σει το εκ­παι­δευ­τι­κό έργο. Κι όλα αυτά σε ένα πλαί­σιο απα­ξί­ω­σης των εκ­παι­δευ­τι­κών ως «τε­μπέ­λη­δων» από τους κυ­ρί­αρ­χους δια­μορ­φω­τές της κοι­νής γνώ­μης. Σήμε­ρα προ­σπα­θούν να παί­ξουν το ίδιο έργο. Αφού με την έξαρ­ση της παν­δη­μί­ας υπέ­στη­σαν με­γά­λη ήττα στην προ­σπά­θεια απα­ξί­ω­σης της Δημό­σιας Υγεί­ας, τώρα στρέ­φο­νται κατά της Δημό­σιας Εκπαί­δευ­σης.
Η κα­τα­γρα­φή της μα­θη­σια­κής δια­δι­κα­σί­ας, όμως, αφο­ρά πρω­τί­στως τους ίδιους τους μα­θη­τές. Είναι απα­ρά­δε­κτο ένας μα­θη­τής που εν­δε­χο­μέ­νως έχει μα­θη­σια­κές δυ­σκο­λί­ες ή απλά κα­κές επι­δό­σεις να εκτί­θε­ται στα σπί­τια των συμ­μα­θη­τών του. Φαντα­στεί­τε το κοι­νω­νι­κό στίγ­μα που αυτό συ­νε­πά­γε­ται στις κλει­στές κοι­νω­νί­ες. Φαντα­στεί­τε το πλήγ­μα που θα δε­χτεί η αυ­το­ε­κτί­μη­ση αυ­τού του παι­διού και τις συ­νέ­πειες που θα έχει στη με­τέ­πει­τα ζωή του. Αυτά, όμως, εί­ναι «προ­ο­δευ­τι­κές ευαι­σθη­σί­ες» και «ψιλά γράμ­μα­τα» για τους υπο­στη­ρι­κτές μιας κα­νο­νι­κό­τη­τας στην οποία υπάρ­χουν μόνο νι­κη­τές και ητ­τη­μέ­νοι, επι­τυ­χη­μέ­νοι και απο­τυ­χη­μέ­νοι, άρι­στοι και μέ­τριοι.
Απέ­να­ντι σε αυτή την προ­σπά­θεια, η Αρι­στε­ρά οφεί­λει συ­νε­χώς να επε­ξερ­γά­ζε­ται και να προ­ω­θεί ένα συ­νο­λι­κό σχέ­διο για τη Δημό­σια Εκπαί­δευ­ση, που θα αρ­χί­ζει και θα τε­λειώ­νει στις σύγ­χρο­νες ανά­γκες των μα­θη­τών του 21ου αιώ­να. Η συ­νεν­νό­η­ση με τους εκ­παι­δευ­τι­κούς εί­ναι ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση για οποια­δή­πο­τε αλ­λα­γή. Το ίδιο και η υπέρ­βα­ση συ­ντε­χνια­κών αγκυ­λώ­σε­ων που συ­νε­χί­ζουν να υπάρ­χουν ακό­μη και σή­με­ρα.