Theodoros-Margaritis

Αρθρο του Θόδωρου Μαργαρίτη στα «Νέα»: «Φυγή προς τα εμπρός»

26/01/2019

Η κρίση  στο ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ είναι μια πραγματικότητα. Θα είχε αποφευχθεί αν είχε εγκριθεί στην ΚΕ της ΔΗΜΑΡ η πρόταση για ΠΑΡΩΝ στην συμφωνία των Πρεσπών. Μια θέση που κράταγε την θετική διάθεση για την συμφωνία με την σύνθετη ονομασία αλλά  έθετε και το ζήτημα των εκλογών αφού η πρόσφατη κυβερνητική  αριθμητική δεδηλωμένη έχει άγνωστα προγραμματικά χαρακτηριστικά. Η θέση αυτή συγκέντρωσε ισχυρό αριθμό στελεχών αλλά δεν εξασφάλισε την τυπική πλειοψηφία. Από εκεί και πέρα άρχισαν τα δύσκολα. Η διαγραφή του Θ.Θεοχαρόπουλου ήταν μια αρνητική εξέλιξη που αντικειμενικά αδυνατίζει την  προσπάθεια για μια σύγχρονη Κεντροαριστερά. Aντιμετωπίστηκε ένα πολιτικό ζήτημα με διοικητική πράξη. Έχω την γνώμη ότι για όλο τον ενδιάμεσο χώρο -δηλαδή και το ΚΙΝΑΛ και το ΠΟΤΑΜΙ- θα ήταν  χρήσιμη από την αρχή μια πιο διακριτή γραμμή αν είχαν κινηθεί αντί για ένα ηχηρό ΟΧΙ και ένα ηχηρό ΝΑΙ στην κατεύθυνση που αναγνωρίζει  τα θετικά  στοιχεία της συνθέτης ονομασίας μαζί με την σαφή θέση για ταυτόχρονη προσφυγή στις κάλπες. Επομένως με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα οπού συγκρούονται- με πρόσχημα την συμφωνία των Πρεσπών- τα κομματικά σχέδια της κυβέρνησης και της ΝΔ θα ήταν η θέση για το ΠΑΡΩΝ μια αυτόνομη γραμμή του συνόλου της Κεντροαριστεράς χωρίς καμιά αίσθηση συμπληρωματικής ταύτισης με τους δυο πολιτικούς μονομάχους. Το ενδεχόμενο σχόλιο ότι μια τέτοια επιλογή  είχε χαρακτηριστικά τακτικισμού είναι για αφελείς. Η συμφωνία των Πρεσπών ακόμα και αν αποδεχτούμε όλα τα θετικά της στοιχεία δεν ήρθε στο προσκήνιο σε ουδέτερο πολιτικό χρόνο. Κινείται μέσα στις συντεταγμένες τής προσπάθειας για στήριξη της κυβέρνησης  με την αμφιλεγόμενη πλειοψηφία. Με απλά λόγια εγγράφεται στον κωδικό: αναδιάταξη πολιτικού σκηνικού υπέρ του  ΣΥΡΙΖΑ. Το λένε άλλωστε και τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη. Επομένως οι «Πρέσπες»  είναι ένα πεδίο που  στην πράξη  παίζονται χοντρά παιχνίδια εξουσίας.

Σήμερα το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ για να ξεφύγει  από το εσωστρεφές κομφούζιο έχει μια δυνατότητα. Να μετεξελιχθεί το σχήμα σε ενιαίο κόμμα.  Η μεταβατική φάση πρέπει να ολοκληρώσει τον κύκλο της. Τα μέλη  να αφήσουν πίσω τους τις παλαιές κομματικές ταυτότητες και  να βάλουν μπροστά την κοινή νέα  κομματική ταυτότητα. Όλοι  έχουν τις προελεύσεις και τις ιστορικές τους διαδρομές. Δεν διαγράφεται τίποτα. Πρέπει όμως να κοιτάμε μπροστά.

Δεν βοηθούν οι χωριστές και διαφορετικές δεσμεύσεις . Άλλη στο ΠΑΣΟΚ, άλλη στην ΔΗΜΑΡ, άλλη στο ΚΙΔΗΣΟ, άλλη στις Κινήσεις Πολιτών. Δεν  βοηθάει η ομοσπονδιακή δομή να είναι μια δυσκίνητη γραφειοκρατία. Ο καθένας  θα έχει την άποψη του αλλά  το κέντρο αποφάσεων είναι το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ. Το κοινό σπίτι των δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας, της Ανανεωτικής Αριστεράς και του Προοδευτικού Κέντρου.  Αντιλαμβάνομαι πως η κρίση δημιουργεί στον χώρο του ΠΑΣΟΚ ένα συναίσθημα «κομματικού πατριωτισμού». Αν επικρατήσει και το όλο εγχείρημα περιοριστεί σε αυτό το αποτύπωμα θα είναι ένα σοβαρό λάθος. Η μεγάλη εικόνα είναι η ανάγκη για ένα σύγχρονο φορέα της Κεντροαριστεράς που κοιτά στο μέλλον, που διευρύνει ακροατήρια, που δεν  λειτουργεί με το σύνδρομο της ιστορικής δικαίωσης αλλά σχεδιάζει μια νέα προοπτική.

Ένα κόμμα με ισχυρά συλλογικά όργανα, με τάσεις ιδεών και αντιλήψεων αντί για την σημερινή ομοσπονδιακή συγκρότηση των κομματικών συνιστωσών. Με δυο λόγια ένα ΝΕΟ και  ΕΝΙΑΙΟ φορέα.