Theodoros-Margaritis

Αρθρο του Θόδωρου Μαργαρίτη στα ΝΕΑ: «Παιγνίδια Εξουσίας»

19/10/2018

Είναι οι φορές που η Αριστερά παίρνει την οσμή από το «Ηοuse of cards» δηλαδή από την γνωστή τηλεοπτική σειρά με τις μηχανορραφίες πίσω από τον Λευκό Οίκο. Πρόκειται  στην συγκεκριμένη περίπτωση για την συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ που εξελίσσεται σε παιχνίδια εξουσίας που στρεβλώνουν από τα πράγματα  κάθε κανόνα αριστερής δεοντολογίας και  ηθικών ευαισθησιών. Λοιπόν έχουμε και λέμε. Ο Π.Καμμένος και οι ΑΝΕΛ παίζουν όλα τα χαρτιά του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλίας, είναι απέναντι σε όλη την ατζέντα των ανθρωπίνων κοινωνικών δικαιωμάτων  για να περιχαρακώσουν το ιδεολογικό τους στίγμα και πρόσφατα κάνουν και κούρσα φίλο-Νατοϊκής πολιτικής (στα όρια του προτεκτοράτου). Καλώς ή κακώς θέλω να θυμίσω ότι στην περίπτωση της ΔΗΜΑΡ όταν διαφώνησε  στην υπόθεση του «μαύρου» στην ΕΡΤ είχε το σθένος να αποχωρήσει από την τότε κυβερνητική σύμπραξη. Δεν κρίνω αν ήταν από άποψη τακτικής  πολιτικά ορθό. Το αναφέρω  όμως ως πράξη δεοντολογίας όταν βρίσκεσαι σε αντιπαράθεση με τον πρωθυπουργό. Εδώ τώρα έχουμε άλλα ήθη και έθιμα. Ο Καμμένος «κάνει το κομμάτι του» και μετά το Μαξίμου κάνει τις απαραίτητες ισορροπίες. Αν δεν είναι ένα κακόγουστο προσυμφωνημένο σενάριο συγκατοίκησης είναι τουλάχιστον μια εικόνα αναξιόπιστής κυβερνητικής μηχανής. Που στο όνομα της διατήρησης της πολιτικής εξουσίας ως αυτοσκοπό, ως το  απόλυτο πολιτικό σχέδιο παρακάμπτεται κάθε σύνορο  πολιτικής σοβαρότητας. Γιατί οι πρόσφατες δηλώσεις του Π.Καμμένου δεν αφορούν τα εσωτερικά στο «μικρό μας χωριό» αλλά μας εκθέτουν στον διεθνή περίγυρο! Το Μαξίμου,μάλιστα, φτάνει να θυσιάσει μέσα από τις υπουργικές κόντρες ακόμα και τον Υπουργό Εξωτερικών προκειμένου να μην αντιπαρατεθεί με τον κυβερνητικό του εταίρο. Για να μοιάζουν πια πιο πολύ με εταιρεία.

Έχω και άλλες φορές αναφερθεί στην θεωρία της «ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης» που έζησε το τότε Σοβιετικό καθεστώς  με βάση τους αντιπάλους του και δικαιολογούσε κάθε έκπτωση στην δημοκρατική του  διαχείριση. Κάπως έτσι η άσκηση κυβερνητικής εξουσίας  φαίνεται να μετατρέπεται για τον ΣΥΡΙΖΑ σε ύψιστο ιδανικό.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι- όπως και τότε έτσι και σήμερα- αλλοιώνεται η αξιακή δύναμη της Αριστεράς ως εναλλακτικό παράδειγμα. Τα λευκά κολάρα γίνονται το πεδίο ενσωμάτωσης των αριστερών συνειδήσεων που σε κάθε περίπτωση θα όφειλαν να εξεγείρονται στην υπερσυντηρητική εκδοχή του Π.Καμμένου, επίσημου υποστηρικτή άλλωστε  του Τράμπ.

Οι εξελίξεις αυτές ευνοούν την δεξιά διαχειριστική νοοτροπία που στο όνομα του ρεαλισμού αποφορτίζει ιδεολογικά κάθε κυβερνητική πρακτική με το πρόσχημα της αποτελεσματικότητας. Δεν υπάρχουν μας λένε συχνά οι νεοφιλελεύθεροι φίλοι μας «αριστερές» και «δεξιές» επιλογές αλλά χρήσιμες και άχρηστες πράξεις.

Αυτό όμως είναι το Τέλος της πολιτικής. Τα παιχνίδια εξουσίας ,οι ισορροπίες υπουργών, οι απόλυτοι προσωπικοί υπολογισμοί, η χρήση των καταστάσεων με το σχήμα «ο σκοπός  αγιάζει τα μέσα» συγκροτούν τις εικόνες του «Ηouse of cards» της Ελληνικής κυβέρνησης.

Θα μου πει κάποιος ότι όλα αυτά είναι ψιλά πράγματα μπροστά στα γεγονότα της οικονομικής κρίσης και στην ανεργία. Θα του απαντήσω πως κάπως έτσι  απαξιώνεται η πολιτική και ανοίγει ο δρόμος στον αντικοινοβουλευτισμό. Δεν έχει να πιστέψει κάνεις…σε τίποτα!