ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗς 3

Αρθρο του Γιώργου Σιακαντάρη στην εφημερίδα Τα Νέα :»Μήπως κάνει καλό ο Όρμπαν;»

03/08/2018

Η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά έχει κατασκευάσει μια εικόνα της Ευρώπης που όσο περισσότερο δείχνει απειλητική για τους πολίτες της, τόσο περισσότερο ενισχύει αυτούς που υπόσχονται ότι θα μπουν φραγμός ή «φράκτης» σ’ αυτήν την απειλή. Η άνοδος των ακροδεξιών και των λαϊκιστών φαίνεται να απειλεί όχι μόνο την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και τις ευρωπαϊκές αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Ειδικά τώρα που η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης κυβερνάται από μια κυβέρνηση τέτοιων ανθρώπων.
 
Ήταν όμως ακόμη το 2010 όταν ο Ούγγρος Πρωθυπουργός Βίκτωρ Όρμπαν, «απολογούμενος» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Επιτροπή, κατασκεύασε την εικόνα μιας «υπερεθνικής αριστερής συνωμοσίας», κατονομάζοντας μάλιστα τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ως πρωτεργάτη της, η οποία θέλει να διαλύσει τις αξίες που αντιπροσωπεύουν αυτός και οι ομοϊδεάτες του. Απειλούνταν, κατ’ αυτόν, αξίες όπως είναι η εθνική υπερηφάνεια, ο χριστιανισμός, η πυρηνική παραδοσιακή οικογένεια. Μίλησε στο Ευρωκοινοβούλιο για μια μάχη ανάμεσα στην Κουλτούρα των εθνών (Kulturkampf) και την Κουλτούρα των «πολυπολιτισμικών», εννοώντας όλους όσοι υπερασπίζονται την ανοχή και την αλληλεγγύη. Σ’ αυτήν της περίπτωση ο ακροδεξιός λόγος περνά ως λόγος κατά των αδυναμιών του «πολυπολιτισμού». Αναφέρθηκε και στη λεγόμενη «κρυφή» ή «μυστική» Ευρώπη, η οποία συμμερίζεται τις αξίες του, αλλά δεν τολμά να το φανερώσει. Σήμερα αυτή η Ευρώπη και συμμερίζεται τις αξίες του και το φανερώνει πλέον στις εκλογές χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος, μίσος και φανατισμό.
 
Η Ευρώπη, παρά τα κατά καιρούς κείμενα της Επιτροπής, του Προέδρου της κ. Γιουνκέρ και τις πολύτιμες προτάσεις Μακρόν, αντιδρά μάλλον αποσπασματικά και σπασμωδικά. Όσο οι πολιτικοί δείχνουν αδύναμοι να αντιδράσουν, ίσως δουλέψει η πανουργία της ιστορίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Στην Ευρωπαϊκή  Ένωση έχει ήδη ανοίξει η κρίσιμη διαδικασία των ευρωεκλογών για την ανάδειξη των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον ερχόμενο Μάιο. Εδώ προσφέρεται μια ευκαιρία για την ανασυγκρότηση των δυνάμεων της σοσιαλδημοκρατίας-των πιο συνεπών φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων – με προτάσεις και σχέδιο για μια Ευρώπη της συνοχής, κράτους δικαίου, ανάπτυξης και απασχόλησης. Σχέδιο στο οποίο θα πλαισιωθεί από νέους ανθρώπους που θα κατανοούν, θα ενστερνίζονται και θα εμπνέουν τους πολίτες που ενδιαφέρονται για μια τέτοια αλλαγή στην Ευρώπη.
 
Φυσικά εδώ θα είναι τεράστιος και ο ρόλος των διανοούμενων οι οποίοι οφείλουν να συγκινήσουν με τον λόγο τους πολίτες. Όσο και να είναι σωστό ότι οι άνθρωποι θέλουν δουλειές, ανάπτυξη και ανοδική κινητικότητα για να εγκαταλείψουν την Ακροδεξιά, άλλο τόσο είναι σωστό πως αυτοί χρειάζονται ταυτοχρόνως και ιδέες για την προώθηση των υψηλών ιδανικών της ευρωπαϊκής ενότητας. Η πολιτικοποίηση και η πόλωση που θέλουν οι Όρμπαν, Σαλβίνι, Κατσίνσκι μπορεί τελικά να μετατραπεί σ’ ένα καντιανό καθεαυτό καλό. Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζονται οπωσδήποτε να βρεθούν και διανοούμενοι σύγχρονοι Καντ, αλλά τουλάχιστον κάτι σαν τον Καντ.
 
«Εμπρός ας πιάσουν δουλειά!» όπως τους προέτρεπε ο Εμίλ Ζολά στα τέλη του 19ου αιώνα.