theoch vouli 29-6-2018 (1)

Θανάσης Θεοχαρόπουλος στη Βουλή: “H απόφαση για το προσφυγικό είναι κακή για την χώρα μας, τους πρόσφυγες και την ίδια την Ε.Ε.” (video)

29/06/2018


Η ομιλία του προέδρου της ΔΗΜΑΡ και κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, Θανάση Θεοχαρόπουλου, στη Βουλή.

“Θα ήθελα καταρχάς να πω ότι χθες μετά από μια πολύωρη διαπραγμάτευση για το προσφυγικό είχαμε μια απόφαση κακή. Ήταν κακή και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρόκειται επί της ουσίας για έναν συμβιβασμό που δεν λύνει κανένα πρόβλημα και που είναι απέναντι σε αυτά τα οποία σταθερά η χώρα μας διεκδικούσε και διεκδικεί. Στην απόφαση αναφέρεται ότι η μετεγκατάσταση και η επανεγκατάσταση θα γίνεται σε εθελοντική βάση, δηλαδή δεν υπάρχει υποχρεωτικός επιμερισμός, όπως επιδιώκαμε, έτσι ώστε να είναι ευρωπαϊκό το ζήτημα και όχι εθνικό για την κάθε χώρα και να μην επιβαρύνονται μόνο ορισμένες χώρες του νότου, μάλιστα όπως λέει η απόφαση χωρίς να προκαταλαμβάνεται η μεταρρύθμιση του Κανονισμού του Δουβλίνου. Δηλαδή και η αναθεώρηση του Κανονισμού του Δουβλίνου στην ουσία πηγαίνει στις καλένδες. Στην απόφαση αναφέρεται επίσης ότι θα στηθούν ελεγχόμενα κέντρα κράτησης, καμία σχέση δηλαδή με προοδευτικές πολιτικές στο προσφυγικό.

Είναι μια κακή απόφαση που θα δημιουργήσει προβλήματα, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν λύνει το πρόβλημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το πρόβλημα θα είναι εδώ και ουσιαστικά χειροτερεύει η κατάσταση και για τους πρόσφυγες και για τη χώρα μας και για την Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αν δεν αποκτήσει κοινή πολιτική στο προσφυγικό, δεν θα μπορέσει να επιτελέσει τον ρόλο της, ρόλο τον οποίο εμείς, που είμαστε αταλάντευτα ευρωπαϊστές, επιδιώκουμε.

Περνάω τώρα στο ζήτημα που συζητούμε σήμερα, με βάση την επίκαιρη επερώτηση, και που αφορά και πάλι το απαραίτητο πλαίσιο για μια σύγχρονη χώρα, αυτό της δημόσιας διοίκησης και της αναξιοκρατίας, ένα ζήτημα που αποκτά ιδιαίτερη διάσταση σε περιόδους μεγάλων προκλήσεων, όπως αυτές που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.

Το ότι η δημόσια διοίκηση αποτελεί τον «μεγάλο ασθενή» έχει ειπωθεί από πολλούς και είναι γνωστό σε όλους. Αυτή η κατάσταση οδηγεί στην υποβάθμιση των σχέσεων της διοίκησης με τους πολίτες, οι οποίοι άσκησαν και ασκούν δικαίως δριμεία κριτική για τις παρεχόμενες υπηρεσίες, αλλά και για την εν γένει λειτουργία της διοίκησης.

Η κατάσταση είναι οριακή. Επείγει η συνειδητοποίηση της καταστροφικής επίδρασης που έχει, σε κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια εξόδου από την κρίση, η αδράνεια, η αναξιοκρατία, η γραφειοκρατία. Οι παθογένειες της κομματικοποιημένης Δημόσιας Διοίκησης είναι εδώ και εκδικούνται, με διαφορετικό κάθε φορά προσωπείο, όπως το πνεύμα της αξιοκρατίας, της διαφάνειας και της ανανέωσης. Το βλέπουμε και σε αυτές τις προκηρύξεις, σε κάθε Υπουργείο.

Τον Φεβρουάριο του 2015 ο Πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας, δήλωνε: «Θα αλλάξουμε το σύστημα επιλογής προϊσταμένων, κόβοντας τον γόρδιο δεσμό μεταξύ πολιτικών κομμάτων και κρατικού μηχανισμού». Το 2016 η κυβέρνηση έθεσε τους βασικούς άξονες της μεταρρύθμισης στη Δημόσια Διοίκηση και στόχευε, όπως υποστήριζε, στην ανατροπή ενός καθεστώτος παθογένειας, αντιπαραγωγικότητας και πελατειακών σχέσεων.

Διαπιστώνουμε για άλλη μία φορά, όμως, ότι οι δηλώσεις όπως «η επικράτηση της ισότητας, της αξιοκρατίας και της διαφάνειας είναι η αρχή μας», απέχουν από τις αποφάσεις και τις πράξεις αυτής της κυβέρνησης.

Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτές τις δεκάδες προκηρύξεις διαφόρων Υπουργείων. Ήδη από τον Φεβρουάριο, η Δημοκρατική Συμπαράταξη έχει κάνει ερώτηση στον Υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης. Γιατί, πράγματι, αυτό το θέμα αφορά και το κάθε Υπουργείο και το πώς λειτουργούν τα Υπουργεία. Και ως απάντηση λάβαμε απλώς ότι το Ειδικό Συμβούλιο Επιλογής Διοικήσεων παρέχει όλες τις εγγυήσεις αξιοκρατίας.

Βλέποντας την ερώτηση η οποία είχε κατατεθεί τότε, έλεγε γιατί στο συγκεκριμένο Υπουργείο φωτογραφίζονται με μεγάλη ακρίβεια τα προσόντα των ήδη υπηρετούντων στις θέσεις αυτές. Μιλάω τώρα για τον Φεβρουάριο του 2018 στην ερώτηση που έγινε με συγκεκριμένα στοιχεία. Το μόνο που είχε απαντήσει τότε, τον Φεβρουάριο –βλέπω εδώ την ερώτηση και την απάντηση, τις οποίες θα καταθέσω και για τα πρακτικά- είναι ότι στη μία θέση είναι πενήντα δύο άτομα, στην άλλη θέση είναι είκοσι οκτώ άτομα που έχουν καταθέσει αιτήσεις.

Είναι φανερό ότι αυτές δεν είναι απαντήσεις για να πείσουν, όταν είναι δεδομένα τα στοιχεία ότι σε μία θέση, για παράδειγμα του Γραμματέα, δεν ζητάται η άριστη γνώση αγγλικών, ενώ ζητάται για τη θέση του Αναπληρωτή του. Τα είχαμε καταθέσει προς το αρμόδιο Υπουργείο Οικονομικών και δεν είχαμε πάρει καμία πειστική απάντηση.

Προφανώς δεν λειτούργησε αξιοκρατικά το σύστημα συνολικά. Υπήρχε έλλειψη ενιαίων, προκαθορισμένων, αντικειμενικών κριτηρίων επιλογής, με προσαρμογή προκηρύξεων συγκεκριμένων Υπουργείων στα πολύ συγκεκριμένα προσόντα υφιστάμενων Γραμματέων, αντί στις ιδιαίτερες απαιτήσεις της κάθε θέσης.

Και βεβαίως κάνουν πολλοί τα χαρτιά, γιατί με την ανεργία που υπάρχει αυτή τη στιγμή είναι πάρα πολλοί αυτοί οι οποίοι θέλουν να μπουν σε αυτές τις διαδικασίες. Όταν, όμως, βλέπουν ότι δεν είναι αξιοκρατικές, εκεί απογοητεύονται κι έχουμε ακόμη περισσότερο την φυγή μυαλών, στο εξωτερικό, την απώλεια ανθρώπινου δυναμικού.

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Διοικητικού Γραμματέα του Υπουργείου Τουρισμού, που χρειάζεται απλή γνώση της αγγλικής και πενταετή άσκηση ειδικά της δικηγορίας, για να περιγράψει συγκεκριμένο άνθρωπο. Υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις. Όποιος τις διαβάσει, καταλαβαίνει.

Εδώ χρειάζεται μία συνολική δράση της κυβέρνησης για να λυθεί αυτό το ζήτημα. Υπήρξε απόρριψη της εφαρμογής της διαδικασίας από τους εταίρους. Εσείς έχετε ενημερώσει δημοσίως για είκοσι δύο προκηρύξεις που ανακλήθηκαν. Δεν ξέρω αν αυτές είναι μόνο οι οφθαλμοφανείς ή αν υπάρχουν κι άλλα προβλήματα σε άλλες.

Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι η έχει χαθεί οποιαδήποτε έννοια αξιοκρατίας. Δεν θα πάμε μπροστά με αυτόν τον τρόπο. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα ξεπεράσουμε την πολυετή κρίση. Με τέτοιες μεθόδους δεν θα επανακτήσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών. Το θέμα είναι πώς θα κρατήσουμε τους νέους στη χώρα και θα επαναφέρουμε αυτούς που ήδη έχουν φύγει.

Εξίσου σημαντικό και ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι το θεσμικό μας σύστημα δεν είναι σε θέση να αντιδράσει μόνο του και να αποκαταστήσει τη σπασμένη αλυσίδα αξιοκρατία-αξιολόγηση-αποτελεσματικότητα-κίνητρα.

Χρειάζεται μια βαθιά τομή στη Δημόσια Διοίκηση, που θα είναι συνολική. Χρειάζεται μία νέα ποιότητα διακυβέρνησης, με δημόσιες υπηρεσίες φιλικές στον πολίτη και στην ανάπτυξη. Χρειάζεται εδώ και τώρα αποκομματικοποίηση του κράτους και κατάργηση κάθε πελατειακής σχέσης. Χρειάζεται πράξη κι όχι θεωρία.

Χρειάζεται αποτελεσματική εφαρμογή. Διαφορετικά, κανένας νόμος, όσο άρτιος κι αν είναι, δεν θα λειτουργήσει. Καμία οδηγία, ούτε του ίδιου του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης προς όλα τα άλλα Υπουργεία, δεν θα λειτουργήσει. Χρειάζεται εδώ να υπάρχει μία αποφασιστική στροφή της κυβέρνησης στη λογική της αξιοκρατίας.

Η λογική ότι «κι εσείς τα ίδια κάνατε ή κάνατε και χειρότερα», που πολλές φορές υπάρχει προς την αντιπολίτευση, δεν λύνει τα προβλήματα. Κανένας που μας ακούει αυτή τη στιγμή δεν ενδιαφέρεται αν το κάνετε αυτή τη στιγμή λίγο καλύτερα ή λίγο χειρότερα. Τον ενδιαφέρει ότι δεν βλέπει αξιοκρατία.

Καταθέτει κάπου τα χαρτιά, του λένε «μα, τον ήδη υπηρετούντα παίρνουν, παρά το γεγονός ότι εσύ έχεις και πολύ περισσότερα προσόντα». Αυτό τον απομακρύνει από την χώρα. Να το πούμε απλά. Απομακρύνεται αυτήν τη στιγμή κάθε νέος επιστήμονας και κάθε άνθρωπος που έχει διοικητικές ικανότητες για να μπορέσει να ασκήσει τα καθήκοντά του.

Οφείλουμε, λοιπόν, κάποια στιγμή σε αυτόν τον τόπο να συνεννοηθούμε για τα αυτονόητα. Και αυτά που λέμε νομίζω ότι σε οποιαδήποτε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα είναι αυτονόητα. Πραγματικά εγώ θλίβομαι για το γεγονός ότι οι εταίροι γύρισαν είκοσι δύο προκηρύξεις πίσω απ’ αυτές και δεν είχε προληφθεί αυτή η κατάσταση από την κυβέρνηση ώστε να μην συμβεί κάτι τέτοιο, να μην υπάρξουν τέτοια προφανή στοιχεία που εξέθεσαν τη χώρα μας.

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, αναζητείται συνεννόηση στα αυτονόητα. Και το αυτονόητο είναι μία μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, η οποία θα αποτελεί και πάλι τομή. Όπως παλιά τομή ήταν ο ΑΣΕΠ -άσχετα με τα «παράθυρα» που διαχρονικά υπήρξαν και μπήκαν μέσα στη διαδικασία- και τώρα χρειαζόμαστε μια τομή στη δημόσια διοίκηση.”