mpoul 2

Άρθρο του Γιώργου Μπουλμπασάκου στην εφημερίδα των Συντακτών: «Ο Αρης στο Ζάππειο»

29/06/2018

Το Ζάππειο είναι ένα εμβληματικό κτήριο της πρωτεύουσας που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια κινδυνεύει να αναδειχθεί σε Μέκκα του λαϊκισμού. 
Από εδώ ξεκίνησε το κύμα του λαϊκισμού της Ν.Δ. που είχε μάλιστα και την φαεινή ιδέα να τα αριθμήσει.
Αυτές τις μέρες ζήσαμε την αποθέωση του λαϊκισμού της κυβερνητικής φιέστας του Ζαππείου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σταχυολογώ από τις δηλώσεις του Πάνου Καμένου και του Πρωθυπουργού. 
Ο κ.Τσίπρας ανέφερε ότι, από εδώ και στο εξής η επιλογή των πολιτικών είναι αποκλειστικά στις εκλεγμένες κυβερνήσεις από τον ελληνικό λαό, καθώς και ότι η Ελλάδα επιστρέφει στου Έλληνες, δημιουργώντας το εύλογο ερώτημα »Που ανήκε η χώρα;» και »Ποιός ήταν υπεύθυνος για τις προηγούμενες κυβερνήσεις;». . 
 
Ο κ.Καμένος δήλωσε, »ότι όταν τον κάλεσε ο κ.Τσίπρας είχε πει, ότι αρχίζει η επιχείρηση Γοργοπόταμος, τότε που ο Άρης και Ζέρβας κατάφεραν να ανατινάξουν την γέφυρα.»
 
Σε αυτή την αμετροεπρέπεια είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς με λογικά επιχειρήματα, γιατί υπάρχει ένα αδιαπέραστο τείχος ανορθολογισμού και βολονταρισμού. 
Ο κύριος Καμένος μπορεί να ταυτίζεται με όποιον πρωταγωνιστή θέλει της ηρωικής και συνάμα τραγικής εκείνης περιόδου. Ας αφήσει όμως ήσυχους τους δικούς μας ‘αγιους’. Μόνο ως φάρσα και ιστορικό παράδοξο θα αποτιμηθεί η <<ανάρμοστη σχέση>> ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όποια  Αριστερά συναγελάζεται σε σόου πατριδοκάπηλης λογικής, για να θυμηθούμε την επίσκεψη στο Καστελόριζο των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ,των ΑΝΕΛ και του Ηλία Κασιδιάρη δεν είναι εθνική συνεννόηση, απλά είναι λάθος. 
Η Αριστερά πάντοτε, και τότε και τώρα, δεν κάνει »νταραβέρι» με δυνάμεις εθνολαϊκιστικές που ευτελίζουν τις μεγάλες στιγμές του Ελληνισμού με την κατάθεση στεφάνων στην Σαλαμίνα συνοδεία παιάνων και κιτς δρώμενων και δίνουν προαγωγή στην Μπουμπουλίνα. 
Η δική μου Αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της λέει ο Τάσος Λειβαδίτης  
»Η δική μου Αριστερά δεν ήταν λαϊκιστική, δεν ήταν αρνητική , δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική. 
Η δική μου Αριστερά ποτέ δεν ήταν μεταπράτης των ανθρώπινου πόνου, μεσάζοντας των συνθημάτων και των στερεοτύπων, αλληλέγγυα της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.»