tsoukalis-gia-koubeli-teleia-i-anupolipsia-tou.w_l

Aρθρο του Νίκου Τσούκαλη στα Νέα: «Ακυρώθηκε ο σχεδιασμός για δομικές αλλαγές»

02/03/2018

Ο ανα­σχη­μα­τι­σμός φέ­ρει την σφρα­γί­δα του απρό­ο­πτου και του τυ­χαί­ου γε­γο­νό­τος που τον προ­κά­λε­σε, γιʼ αυτό χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από «ισορ­ρο­πί­ες» και «αντί­βα­ρα». Ουσια­στι­κά ακυ­ρώ­θη­κε ο κυ­βερ­νη­τι­κός σχε­δια­σμός για δο­μι­κές αλ­λα­γές που θα ση­μα­το­δο­τού­σαν την έξο­δο από τα Μνη­μό­νια και το προ­α­νά­κρου­σμα της με­τα­μνη­μο­νια­κής Ελλά­δας.

Γιʼ αυ­τόν τον λόγο ο ανα­σχη­μα­τι­σμός θα βρι­σκό­ταν εκτός υψη­λής επι­και­ρό­τη­τας, αν δεν ση­μα­το­δο­τού­ταν από τις επι­λο­γές των προ­σώ­πων, κα­θώς η επι­και­ρό­τη­τα τον τι­τλο­φό­ρη­σε και ως «ανα­σχη­μα­τι­σμό Κου­βέ­λη». Η ανα­με­νό­με­νη, πλην όμως κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη υπουρ­γο­ποί­η­ση του πρώ­ην προ­έ­δρου της ΔΗ­ΜΑ­Ρ, προ­κά­λε­σε θύ­ελ­λα δη­μο­σιευ­μά­των και ποι­κί­λων σχο­λια­σμών, τόσο δια­φο­ρε­τι­κών όσο και η αντι­φα­τι­κό­τη­τα και ανα­κο­λου­θία των επι­λο­γών του προ­σώ­που, κυ­ρί­ως κατά τα τέσ­σε­ρα τε­λευ­ταία χρό­νια της πο­λύ­χρο­νης πο­λι­τι­κής στα­διο­δρο­μί­ας του.

Ως ιστο­ρι­κό στέ­λε­χος του πο­λι­τι­κού ρεύ­μα­τος της ανα­νε­ω­τι­κής Αρι­στε­ράς, εκλή­θη ως επι­κε­φα­λής της πρό­σφα­της και, ελ­πί­ζω, όχι τε­λευ­ταί­ας κομ­μα­τι­κής έκ­φαν­σής της, να εκ­προ­σω­πή­σει και να υπε­ρα­σπι­στεί τα ιδε­ο­λο­λο­γι­κά προ­τάγ­μα­τα και πα­ρα­δό­σεις του ρεύ­μα­τος αυ­τού. Από κοι­νού, συ­νο­δοι­πό­ροι και έμπι­στοι πο­ρευ­τή­κα­με υπε­ρα­σπί­ζο­ντας αυ­τές τις αρ­χές. Στον πυ­ρή­να τους βρί­σκο­νται σε πε­ρί­ο­πτη θέση η ανυ­πο­χώ­ρη­τη, ατα­λά­ντευ­τη και σα­φής αντι­πα­ρά­θε­ση με κάθε μορ­φής εθνι­κι­σμού, λαϊ­κι­σμού, ακραί­ου και δι­χα­στι­κού πο­λι­τι­κού ζυ­γού. Η αντι­πα­ρά­θε­σή μας επι­κε­ντρώ­θη­κε, όπως εί­ναι φυ­σι­κό, και πέ­ραν της Χρυ­σής Αυγής, στο κόμ­μα των Α­ΝΕ­Λ και στον επι­κε­φα­λής του, Πάνο Καμ­μέ­νο -και ήταν σκλη­ρή. Έχουν δει το φως της δη­μο­σιό­τη­τας ακραί­ες εκ­φρά­σεις από τον πρό­ε­δρο των Α­ΝΕ­Λ, χα­ρα­κτη­ρι­σμοί κατά του Φώτη Κου­βέ­λη προ­σω­πι­κά όσο και κατά των στε­λε­χών της ΔΗ­ΜΑ­Ρ.

Όπως εί­ναι απο­λύ­τως κα­τα­νοη­τό, η συ­γκε­κρι­μέ­νη επι­λο­γή του Φώτη Κου­βέ­λη ακυ­ρώ­νει ου­σια­στι­κά το σύ­νο­λο της πο­λι­τι­κής αφή­γη­σης του ιστο­ρι­κού ρεύ­μα­τος της Ανα­νε­ω­τι­κής Αρι­στε­ράς και αυτό προ­κά­λε­σε τις εύ­λο­γες αντι­δρά­σεις και πι­κρί­ες των στε­λε­χών που μέ­νουν πι­στά σʼ αυ­τές τις αρ­χές. Η έκ­φρα­σή τους, όμως, σε κα­μία πε­ρί­πτω­ση δεν δι­καιο­λο­γεί συ­μπε­ρι­φο­ρές αν­θρω­πο­φα­γί­ας και ισο­πε­δω­τι­κού λό­γου, που εί­ναι ξέ­νες μʼ αυ­τήν.