kalpakis-3

Πετύχαμε την ενότητα. Ώρα για ανανέωση!

15/11/2017

TOY ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΑΛΠΑΚΗ

Από την πρώ­τη στιγ­μή που το εγ­χεί­ρη­μα της ανα­συ­γκρό­τη­σης της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς άρ­χι­σε να παίρ­νει σάρ­κα και οστά, όλοι οι συμ­με­τέ­χο­ντες θέ­σα­με δύο βα­σι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την επι­τυ­χία του, ενό­τη­τα και ανα­νέ­ω­ση.

Οι 210.000 πο­λί­τες που συμ­με­τεί­χαν την πε­ρα­σμέ­νη Κυρια­κή στον πρώ­το γύρο των εκλο­γών για τον επι­κε­φα­λής του νέου φο­ρέα δεν έστει­λαν μόνο το μή­νυ­μα ότι ένα ση­μα­ντι­κό τμή­μα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας ανα­ζη­τά -και εν­δια­φέ­ρε­ται να συν­δια­μορ­φώ­σει- μια εναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση απέ­να­ντι στο δί­πο­λο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­ – Ν­Δ. Η­ -πέρα από κάθε προσ­δο­κία- συμ­με­το­χή απο­τε­λεί και τη με­γα­λύ­τε­ρη εγ­γύ­η­ση για την ενό­τη­τα, για­τί κα­νέ­νας δε θα τολ­μή­σει να αμ­φι­σβη­τή­σει την από­φα­ση ενός τέ­τοιου εκλο­γι­κού σώ­μα­τος.

Σίγου­ρα πι­στώ­νο­νται πολ­λά στην κα. Γεν­νη­μα­τά. Η συ­γκρό­τη­ση -από κοι­νού με τη Δημο­κρα­τι­κή Αρι­στε­ρά- της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης, η ενί­σχυ­ση ενός κόμ­μα­τος που το κα­λο­καί­ρι του 2015 βρι­σκό­ταν στα όρια ει­σό­δου στη Βουλή και φυ­σι­κά όλες οι ενω­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες που εν τέ­λει οδή­γη­σαν στην πα­ρού­σα εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία. Για το λόγο αυτό, το 41% των συμ­με­τε­χό­ντων επέ­λε­ξε να την τι­μή­σει με την ψήφο του.

Αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα ορι­σμέ­νοι, την επο­μέ­νη της εκλο­γι­κής δια­δι­κα­σί­ας, να μι­λή­σουν για μία κα­θα­ρή νίκη. Μάλι­στα, στο όνο­μα μιας ενό­τη­τας που κρύ­βει, προ­σω­ρι­νά μόνο, κάτω από το χαλί, υπαρ­κτές πο­λι­τι­κές τά­σεις και συ­σχε­τι­σμούς, πρό­τει­ναν να απο­φύ­γου­με το δεύ­τε­ρο γύρο. Είναι όμως έτσι;

Εκτός από τα πα­ρα­πά­νω θε­τι­κά, δεν μπο­ρού­με να πα­ρα­βλέ­ψου­με το γε­γο­νός ότι πε­ρισ­σό­τε­ρο από δύο χρό­νια μετά τη συ­γκρό­τη­σή της, και ενώ ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει απο­δυ­να­μω­θεί ση­μα­ντι­κά, η Δημο­κρα­τι­κή Συμπα­ρά­τα­ξη υπό την κα. Γεν­νη­μα­τά αδυ­να­τεί εμ­φα­νώς να ξε­κολ­λή­σει από ένα πο­σο­στό της τά­ξης του 7%. Όσον αφο­ρά την απή­χη­ση στη νε­ο­λαία, εκεί τα πράγ­μα­τα εί­ναι απο­γοη­τευ­τι­κά. Το χει­ρό­τε­ρο εί­ναι να επα­να­παυ­τού­με στις αι­σιό­δο­ξες προ­βλέ­ψεις για μια ση­μα­ντι­κή ενί­σχυ­ση του νέου φο­ρέα, ανε­ξαρ­τή­τως του απο­τε­λέ­σμα­τος της εκλο­γι­κής ανα­μέ­τρη­σης.

Αλή­θεια, τι από τη ση­με­ρι­νή ει­κό­να θα έχει αλ­λά­ξει ση­μα­ντι­κά για τους Έλλη­νες πο­λί­τες, ώστε να επι­λέ­ξουν μα­ζι­κά στις επό­με­νες εκλο­γές το νέο φο­ρέα που ιδρύ­ε­ται, αν τη Δευ­τέ­ρα 20 Νοεμ­βρί­ου έχει εκλε­γεί πρό­ε­δρος η κα Γεν­νη­μα­τά και αν συ­νε­χί­σουν να υπάρ­χουν δύο κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ομά­δες, όπως ακρι­βώς εί­ναι σή­με­ρα, πράγ­μα για το οποίο έχει ήδη συμ­φω­νή­σει με το Σταυ­ρό Θεο­δω­ρά­κη; Πιστεύω ότι τους ίδιους προ­βλη­μα­τι­σμούς έχει και η πλειο­ψη­φία των συμ­με­τε­χό­ντων που δεν την ψή­φι­σε στον πρώ­το γύρο. Επο­μέ­νως, την ερ­χό­με­νη Κυρια­κή, στο δεύ­τε­ρο γύρο των εκλο­γών, πρέ­πει να γί­νει το επό­με­νο –και εξί­σου ση­μα­ντι­κό- βήμα, αυτό της ανα­νέ­ω­σης.

Σε αυτό ακρι­βώς το αί­τη­μα απα­ντά­ει η υπο­ψη­φιό­τη­τα του Νίκου Ανδρου­λά­κη ο οποί­ος, αντί μιας κε­νής συν­θη­μα­το­λο­γί­ας του στυλ «τε­λειώ­σα­νε τα ψέ­μα­τα – ήρθε η ώρα της αλή­θειας», επέ­λε­ξε να κα­τα­θέ­σει συ­γκε­κρι­μέ­νες και τολ­μη­ρές προ­τά­σεις για μια σει­ρά ζη­τη­μά­των, όπως η ευ­ρω­παϊ­κή ενο­ποί­η­ση, το δη­μο­γρα­φι­κό, το ασφα­λι­στι­κό, το ζή­τη­μα των κόκ­κι­νων δα­νεί­ων και η αλ­λα­γή του εκλο­γι­κού συ­στή­μα­τος. Το πιο ση­μα­ντι­κό, ανέ­δει­ξε την ανο­δι­κή κοι­νω­νι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα ως τον πυ­ρή­να της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής πρό­τα­σης για τα με­σαία και κα­τώ­τε­ρα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα. Τέλος, με το ίδιο θάρ­ρος που υπε­ρα­σπί­στη­κε την προ­σφο­ρά του ΠΑ­ΣΟ­Κ στον τόπο, δε δί­στα­σε να θί­ξει και τα κα­κώς κεί­με­να, όπως το πε­λα­τεια­κό κρά­τος, τη δη­μα­γω­γία, την αλα­ζο­νεία στε­λε­χών και τις γκρί­ζες σχέ­σεις με επι­χει­ρη­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα.

Στο ση­μείο αυτό, ας μου επι­τρα­πεί μια προ­σω­πι­κή ανα­φο­ρά. Είμαι 27 χρο­νών και κα­θη­με­ρι­νά βλέ­πω τους συ­νο­μη­λί­κους μου να απο­στρέ­φο­νται την πο­λι­τι­κή συμ­με­το­χή αμ­φι­σβη­τώ­ντας τη δυ­να­τό­τη­τά της να βελ­τιώ­σει πραγ­μα­τι­κά τη ζωή τους. Κατά τη γνώ­μη μου, τη με­γα­λύ­τε­ρη ευ­θύ­νη γι’ αυτή την κα­τά­στα­ση τη φέ­ρει μια γε­νιά πο­λι­τι­κών που δεν εμπνέ­ει εν­θου­σια­σμό και δε συμ­βο­λί­ζει τί­πο­τα συ­γκε­κρι­μέ­νο, πέρα από το γε­γο­νός ότι φόρ­τω­σε στις πλά­τες της ση­με­ρι­νής νέας γε­νιάς τα βάρη της πλα­στής ευ­μά­ρειας του πα­ρελ­θό­ντος.

Ως πο­λι­τι­κός χώ­ρος, έχου­με τη με­γά­λη ευ­και­ρία να εκλέ­ξου­με έναν 38χρο­νο πρό­ε­δρο, χω­ρίς κυ­βερ­νη­τι­κό πα­ρελ­θόν, με σύγ­χρο­νο και κα­τα­νοη­τό λόγο σε ευ­ρύ­τε­ρα ακρο­α­τή­ρια και γνώ­ση των ευ­ρω­παϊ­κών συ­σχε­τι­σμών. Δεν μπο­ρώ να δια­νοη­θώ ότι θα την αφή­σου­με να πάει χα­μέ­νη. Αν η συμ­με­το­χή της πρώ­της Κυρια­κής υπήρ­ξε ένα ιστο­ρι­κό πο­λι­τι­κό γε­γο­νός, το απο­τέ­λε­σμα της δεύ­τε­ρης Κυρια­κής θα πρέ­πει να εί­ναι ένας πραγ­μα­τι­κός σει­σμός που θα ανα­τρέ­ψει τους πο­λι­τι­κούς συ­σχε­τι­σμούς στη χώρα. Όχι άλ­λες λάιτ επι­λο­γές.