SIAKANTARIS132

To κράτος της εκκλησίας

12/10/2017

TOY ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ

Η ελ­λη­νι­κή Ορθό­δο­ξη Εκκλη­σία αντι­τά­χτη­κε με σφο­δρό­τη­τα στη νο­μι­κή κα­το­χύ­ρω­ση του δι­καιώ­μα­τος των διεμ­φυ­λι­κών ατό­μων να ορί­ζουν – χω­ρίς χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση – το φύλο τους. Καμία έκ­πλη­ξη. Με τον ίδιο, ίσως και με­γα­λύ­τε­ρο, ζήλο η Καθο­λι­κή Εκκλη­σία δια­χρο­νι­κά αντι­τί­θε­ται σε ζη­τή­μα­τα όπως οι αμ­βλώ­σεις και η χρή­ση προ­φυ­λα­κτι­κών.

Εχουν πε­ρά­σει σχε­δόν τρεις αιώ­νες από τότε που ο Βολ­ταί­ρος ανα­φε­ρό­με­νος στην Εκκλη­σία προ­έ­τρε­πε «να τσα­κί­σου­με την άτι­μη». Γιατί; Οχι επει­δή ήταν ή δεν ήταν άθε­ος, αλλά για­τί γιʼ αυ­τόν και τον Δια­φω­τι­σμό η Εκκλη­σία ήταν μια από τις δυο αυ­θε­ντί­ες – η άλλη ήταν η Μοναρ­χία – που εμπό­δι­ζε το αί­τη­μα υπέρ της αυ­το­νο­μί­ας του ατό­μου. Ακρι­βώς αυτό το αί­τη­μα γκρέ­μι­ζε την εξ απο­κα­λύ­ψε­ως αυ­θε­ντία της. Από την άλλη όπως εί­ναι μά­ταιο να ζη­τά­με από το λιο­ντά­ρι να γί­νει χορ­το­φά­γο, εί­ναι επί­σης μά­ταιο να ζη­τά­με από την Εκκλη­σία να μην υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον συ­ντη­ρη­τι­κό εαυ­τό της.

Ο Νίκος Φίλης που απαι­τεί από την Εκκλη­σία «να ανα­γνω­ρί­σει το δι­καί­ω­μα της ελευ­θε­ρί­ας» και οι ακραί­ες φω­νές συ­γκε­κρι­μέ­νων ιε­ραρ­χών περί κό­λα­σης απο­δει­κνύ­ουν ότι οι δυο πλευ­ρές δεν κα­τα­νο­ούν η μια την άλλη. Για την Εκκλη­σία η ελευ­θε­ρία βρί­σκε­ται στην πο­λι­τεία του Θεού. Για τη νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τα η ελευ­θε­ρία εί­ναι του κό­σμου τού­του. Η πρώ­τη θε­ω­ρεί τον εαυ­τό της υπερ­κο­σμι­κή αυ­θε­ντία, ενώ η δεύ­τε­ρη δεν ανα­γνω­ρί­ζει κα­μία εξω­κο­σμι­κή αυ­θε­ντία. Καμιά πλευ­ρά δεν μπο­ρεί να αλ­λά­ξει θέση, αν δεν θέ­λει να αρ­νη­θεί τον εαυ­τό της. Η σχέ­ση τους εί­ναι ασυμ­φι­λί­ω­τη, χω­ρίς αυτό να ση­μαί­νει ότι ο διά­λο­γος απο­κλεί­ε­ται.

Δεν γί­νε­ται να ζη­τά­με από την Εκκλη­σία να εί­ναι άλλο από αυτό που εί­ναι. Το μόνο που μπο­ρού­με να ζη­τά­με από αυ­τήν εί­ναι η χρή­ση ενός μη δι­χα­στι­κού λό­γου. Οφεί­λου­με όμως να ζη­τά­με από τη νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τα να εί­ναι αυτό που εί­ναι. Δυστυ­χώς, η ΝΔ με το «Οχι» και η ΔΗ­ΣΥ με το «Παρών» της στο ση­μα­ντι­κό­τε­ρο άρ­θρο 3 – εκτός του γεν­ναί­ου «Ναι σε όλα» του προ­έ­δρου της ΔΗ­ΜΑ­Ρ Θανά­ση Θεο­χα­ρό­που­λου – απέ­δει­ξαν ότι η εκ­προ­σώ­πη­ση της ελ­λη­νι­κής νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας ασθε­νεί σο­βα­ρά. Από τα προ­ο­δευ­τι­κά κόμ­μα­τα Το Ποτά­μι με τον Σταύ­ρο Θεο­δω­ρά­κη διέ­σω­σε κάτι από αυτή τη νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τα.

Θλίψη προ­κα­λεί το γε­γο­νός ότι κά­ποιοι εκ των υπο­ψη­φί­ων για επι­κε­φα­λής του νέου κόμ­μα­τος της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς προ­σπά­θη­σαν «να δο­ξα­στούν» απου­σιά­ζο­ντας. Βεβαί­ως οι Καμί­νης και Ραγκού­σης αμέ­σως και ο Ανδρου­λά­κης με κα­θυ­στέ­ρη­ση υπο­στή­ρι­ξαν τα αυ­το­νό­η­τα για προ­ο­δευ­τι­κούς αν­θρώ­πους. Πάντως η απο­γοη­τευ­τι­κή συ­ζή­τη­ση στη Βουλή και οι ακραί­ες φω­νές στην Εκκλη­σία δεί­χνουν ότι ο διά­λο­γος Λόγου και Εκκλη­σί­ας στη χώρα μας εί­ναι ακό­μη φα­ντα­σί­ω­ση.

Η ελ­λη­νι­κή Εκκλη­σία εί­ναι αυ­το­νό­η­το ότι μπο­ρεί να έχει πο­λι­τι­κές από­ψεις. Δεν μπο­ρεί όμως να εί­ναι Κρά­τος – Κόμμα. Η ελ­λη­νι­κή Ιεραρ­χία ζητά να νο­μο­θε­τεί η ίδια. Πριν από το βήμα του δια­χω­ρι­σμού Κρά­τους – Εκκλη­σί­ας χρειά­ζε­ται να πά­ψει αυτή να εί­ναι κρά­τος και πο­λι­τι­κό κόμ­μα, στο οποίο πολ­λές φο­ρές «προ­σφεύ­γουν» ορι­σμέ­νοι για να εκλε­γούν. Από εδώ θα έπρε­πε να ξε­κι­νά η συ­ζή­τη­ση.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ